Als veel mensen hun vakantie achter de rug hebbenen de scholen weer beginnen hebben we in de parochie ook het gevoeldat een nieuw werkseizoen begint…….Elk jaar merken we dat het steeds moeilijker wordtom mensen te vinden die dingen in de parochie willen doen;we hebben het gevoel dat er werk blijft liggen….Ik denk aan de ouderen onder onsdie de kerk hebben zien veranderen en verdwijnen;ik denk aan wat in deze buurt waar kerkgebouwen zijn geslooptEn wie weet hoe het met dit gebouw en deze parochie in de toekomst zal gaan…..want steeds minder mensendragen de last van gebouwen en personeel…….We hebben op dit moment gelukkig mensendie over deze vragen willen nadenken en oplossingen zoekenom deze plek te bewaren voor mensen die bij elkaar willen komenom te bidden, de heilige teksten te lezenen te spreken over hun leven met alle wel en wee…..Ik meld daarbij dat wij als christenenin Nederland bij een minderheid horen;en dat het misschien in de toekomst anders zal gaandan wij gewend waren …..We kunnen niet meer leunen op vanzelfsprekendheden een nieuwe generatie ontbreekt;van wat iedereen weet en vindt.We mogen de ogen niet sluiten voor de grote veranderingenen de problemen die daar bij horen:Ik zie dan onze parochie met veel oude mensenen er komt geen nieuwe generatie;hooguit jonge eenlingen komen nieuw in de parochie;We zijn mensen met heel verschillende verwachtingen van de parochie:als een huis om te wonenof als een pleisterplaats waar het goed is om op adem te komenop de jachtige reis van het leven…..En het is niet vanzelfsprekenddat beide groepen zich hier op hun gemak zouden voelen…..Alles heeft zijn uur: alle dingen hebben hun tijd……Deze woorden zijn van een mensdie de wisselvalligheid van het leven kent:De schrijver van het boek Prediker,misschien koning Salomo uit Jeruzalem, is langs de weg gaan zittenen ziet mensen in hun leven voorbij trekken.Wat een afwisseling, wat een wisselvalligheid,wat een hoogte en diepte waar mensen doorheen gaan……Hij ziet tegelijkertijd geboorte en dood, zaaitijd en oogst,hartstochtelijke liefde en moordende haat;armoede en rijkdom staan er naast elkaar …..wat blijft er over van ons getob……Prediker kijkt goed naar de dingeen noemt ze op voorhand niet goed of slecht:hij ziet ook wat er over blijft van het getob, niets…..Zo gaat het met mensen……..Vaak lijkt voor mensen het leven zinloos,waarom wordt iemand ziek, waarom breekteen relatie, waarom ……..Laat de dingen zijn wat ze zijnen besef ook dat ze niet alles en eeuwig zijn:er is een tijd van baren en sterven;een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen;alles van ons is van voorbijgaande aard.Dat in je vezels te weten en zo te levenmaakt je op een bepaalde manier relativerend;We zijn een deel van het grote geheel;en in het geheel dat wij niet kunnen over zienhebben wij onze plaats……We zijn niet de maker en uitvinder van het leven;wij zitten niet op de stoel van de vorst en de rechterdie het laatste woord spreekt…..Te weten dat alleen God alles omvatwat wij mensen zien en meemakenen ook vanuit dit besef leven getuigt van groot geloof en grote vroomheid.Wij zijn alleen verantwoordelijk voor dat wat ons in handen is gelegd.De oproep van Prediker is dan niet meer en niet minderwees daar de mens van God met alles wat Hij in ons heeft gelegd ……God gunt ons het goede van harteen we mogen van Hem van de goede en mooie dingen genietenDeze raad geeft Salomodie als de wijste en grootste van alle mensenin Israel wordt geprezen…….Hij staat dicht bij wat we vandaag lezen van Jezus:Zijn leerlingen en vrienden menen hem zo goed te kennendat ze kunnen zeggen wat hij moet doen;vooral met verstandige mensenover de grote thema’s en problemen praten……..Als er dan een stel vrouwen met hun kinderen bij Jezus komtdan weten de leerlingen al dat hun meester geen tijd voor hen heeft:Als ze blijven staan kijken en wachten vallen er harde woordenen Jezus ziet wat er gebeurt en zegt :juist de kinderen moeten hier zijn……Je kan veel van kinderen leren; zij hebben de onbevangenheiddie je ook nodig hebt om in je leven God te vinden….Als we hier van morgen naar de teksten willen luisterenhoor ik daarin de uitdaging om aan elkaar in de parochieiets van de binnenkant van ons geloof te laten zienvan de verwondering om het leven, dat er zo maar is;Hier mogen we allemaal, hoe oud we ook zijn geworden iets hebben van wat kinderen zo aantrekkelijk maakt:die zich overgeven aan hun spelen dan daarin opgaan…Voor kinderen zijn dromen werkelijkheid kinderen maken geen berekeningen en kennen geen gevaar…… Volwassen mensen rekenen en meten tot dat elke verwondering en vraag totdat het leven is doodgeredeneerd en de sjeu is verdwenen…..Beste mensen zegt Jezus tegen zijn vrienden:als je iets met God hebt moet je iets hebben van een kind:blind vertrouwen, overgave, en niet vragen naar het nut en bedoeling….Bij Jezus , in deze kring, onder dit dakmag je gevoel spreken en mag je leven met de verwonderingover het mooie en tranen over de liefde die je hebt verloren……In een wereld waar een mens wordt beoordeeldop nut of schade voor de economieis voor geloof en kerk geen plaats, want zonder nut .In een wereld waarin vooral produktie cijfers tellenen mensen worden afgedankt als ze niet meer helpen de doelen van meer winst of een hogere koers te halendvoegt de parochie niets toe…..Die manier van denken en doen heeft ook ons geraaktje voelt je overbodig, of afgeschreven als je niet werken kan….En we moeten tegenover ons zelf bekennen:wij staan met een mond voltanden als ons gevraagd wordtom uit te leggen waarom je nog naar de kerk gaat of jij nog gelooft…….Maar toch weten we zonder dat we er misschien goede woorden voor hebben dat hier iets wordt gekoesterd van een diep weten:dat je meer bent dan wat je presteert; dat je gezien bentdat je iemand bent die met naam en toenaam gekend en gekoesterd wordt…..Dat zoiets bestaat dat zou je voor elkaar willen bewarenen daarom is het goed dat we bij elkaar komen……. We hebben alle reden om onder zorgen gebukt te gaan dan denk ik aan het slinkende aantal mensenen aan de sfeer van de parochie waarvan ik vaak het gevoel heb dat we erg op onszelf zijn gericht,waarin vreemde mensen niet meteen het gevoel krijgen dat ze welkom zijn…..Het getuigt van geloof als we van binnenuit zeggen: de problemen die we hebben zijn voorbijgaande aard…….. Belangrijk is de weldadigheid die we samen vinden dat mensen hier delen; hier mag je jezelf zijn: dat je hier mag leven met de blijdschap van het kleine moment Pluk deze dag die je uit liefde gegeven is ……. Hier is elke mens jong of oud, ziek of gezondheilig en onaantastbaar…… Ik wens ons toe dat we elkaar blijven zien en hooghouden wie we ook zijn,allemaal met onze eigen en voorbijgaande aarden dat we samen blijven weten van God die alles, dood en leven, begin en einde, omvat;die uit liefde met ons is begonnen……