Zondag 25 mei
2003, G.J. Westerveld, Antoniuskerk
We lezen vandaag het evangelie verder waar we vorige week zijn gestopt. U herinnert
zich misschien nog hoe Jezus daar spreekt over zichzelf als de wijnstok en zijn
leerlingen als ranken die vrucht dragen doordat ze aan de wijnstok verbonden
zijn….. Vandaag staat in de tekst een keer of acht liefde en liefhebben…. Bij
liefde denken we vaak aan allerlei rozige gevoelens; en een sneller kloppende
harten: verliefden willen niets liever dan bij elkaar zijn; en als dat niet
kan bellen ze elkaar en ze vertellen elkaar waar ze zitten: nu sta ik op het
Neude en ga naar het Vredenburg; zie ik je gauw…. De liefde voor iemand kan
een stuk van je eigen leven worden; als ik mensen over de dood van hun partner
hoor: je wordt nooit weer de oude; want met hem of haar is een stuk van jezelf
weggegaan.. Er is ook liefde waarbij deze gevoelens niet zo heftig zijn: ik
denk aan iemand die een drukke baan heeft getrouwd is en een gezin heeft en
elke zondagmiddag zijn moeder in het verpleeghuis opzoekt… Dat heeft hij zijn
vader jaren geleden beloofd toen die hem vroeg of hij voor moeder zou blijven
zorgen… Als Jezus zegt wat wij hier horen is hij in Jeruzalem. Hij zit met zijn
leerlingen aan de paasmaaltijd waar van hij weet dat het de laatste keer is
…. En hij kijkt de kring rond: hoe zal het verder gaan als Hij er niet meer
is ? Zouden ze Hem echt hebben begrepen? Nog een keer bindt Hij zijn leerlingen
op het hart en Hij laat het daar aan tafel nog eens zien als hij het wasbekken
neemt,een schort voorbindt en de voeten van zijn leerlingen wast Daarna vraagt
Hij : begrijp je wat Ik heb gedaan ? Dat moeten jullie elkaar ook doen : elkaar
van dienst zijn….. Gelukkig als je daar naar handelt (Joh. 13:17). Johannes
herhaalt voor de gemeente waarin hij leeft, die misschien ook door zijn toedoen
is ontstaan waar het leven van Zijn Meester Jezus draait om de dienst aan de
Ander: God en de naaste Het gaat Hem om relatie , verbinding, verbond… Voor
Jezus staat genegenheid van de Schepper voor zijn schepsel voor alles Gods liefde
voor mensen is het begin van alles… Jezus leeft ten het einde toe bewust van
de kracht van God. Hij deelt betrouwbare en mededeelzame vriendschap en liefde
tot en met Zijn eigen lichaam, zijn eigen leven … Niets houdt hij voor zichzelf:
vrienden noem ik jullie omdat ik alles wat Ik van de Vader heb vernomen aan
jullie heb meegedeeld…. Jezus wil niets liever dan dat wij delen in zijn ervaring
van de rijkdom van het leven uit God …. En je mag tussen de regels door ook
Johannes horen die op zijn oude dag die terugkijkt op zijn leven hoe in zijn
leven verbondenheid is gegroeid met God en met mensen, die zich als hijzelf
door Jezus laten gezeggen… Johannes en de andere leerlingen hebben zich laten
meenemen door Jezus toen hij hun zei: volg mij : Niet jullie hebben mij, maar
ik heb jullie uitgekozen en ik heb jullie een taak gegeven: om vrucht te dragen
God heeft iets met je voor…. Als je met Jezus meegaat dan leer je anders kijken
dan ontdek je ook in je zelf die vreemde kracht die je mild en barmhartig maakt
waardoor je geduld hebt met de feilen en tekorten van een ander. Je leert onder
zoveel puin en stof onder tegenstellingen en vooroordelen de mensen zien die
zoals je zelf leven van de adem die je elke tel om niet gegeven wordt….. Petrus
ontdekt hoe hij God niet op zak draagt; geloof en leerling zijn is niet voorbehouden
aan een bepaalde kring die van oudsher het volk van God is: Dat overkomt gebeurt
als een romeinse officier, een heiden en een bezetter van het joodse volk Petrus
bij zich thuis vraagt en Petrus, tegen de regels van zijn geloof en van de gewoonte
in, in het huis binnenstapt… Petrus zijn toen de ogen open gegaan: dat zijn
onderscheid en grenzen niet samenvallen met Gods oordeel. Petrus ziet de kracht
van Jezus werken Hij erkende geen grenzen tussen mensen vaak tot ergernis van
zijn leerlingen. Nu ziet Petrus zelf ook in waarom: want God die hij zijn Vader
noemt maakt geen onderscheid. We zien het verhaal van vandaag in het huis van
de officier het pinksterverhaal opnieuw gebeuren: mensen die vreemd zijn voor
elkaar verstaan elkaar en verwonderen zich over zoveel leven,kracht en liefde
die er zo maar onder mensen is…. Daar kan ik niets tegen in brengen zegt Petrus:
kijk daar moet God in het spel zijn…… Ik hoor mensen al zeggen: dat zeg je mooi
en glad van de preekstoel; maar wat doen jij er mee als je partner of moeder,
je kind sterft als je voelt dat je lijf van de ene na de andere kwaal af takelt?
Kijk eens hoeveel liefde aandacht en zorg mensen aan elkaar geven: tot alles
is gebroken en gedeeld …. Wat kan jij met je oude lijf nog een zegen zijn: als
je nog even wil komen kijken en luisteren; een boodschap doen en een goed woordje
hebt Kijk eens hoe mensen die elkaar amper verstaan die in verschillende hoeken
van de wereld zijn opgegroeid en hemelsbreed van elkaar verschillen van wat
ze gewoon vinden - in deze stad proberen met elkaar te leven… En soms zie je
hoe dat soms zomaar lukt: dat hoor ik als ze elkaar vragen hoe het met hun en
hun kinderen gaat.. Dat zie ik als op een zondag in februari die buitenlanders
met ons in deze kerk bidden; dat zie ik als op een donderdagavond twee weken
geleden Nederlanders en buitenlanders met elkaar in de moskee luisteren naar
elkaars verhalen over vrede en zich over elkaar verwonderen….. Dat doen wij
niet alleen maar uit onszelf maar het kan ook niet zonder ons gebeuren: op die
momenten geven wij in onze dagen in onze wereld gelegenheid aan de kracht van
God. Dan vernieuwt volgens de Pinksterzang de Geest van God het aanschijn van
de aarde: daar begint een andere wereld Ik wens ons toe dat onze oren en ogen
open blijven om die wereld in onze alledaagse wereld te ontdekken waarin mensen
met elkaar en met God verbonden zijn; met andere woorden: in liefde leven .