Preek van zondag 1 juli 01 , G.J. Westerveld, Antoniuskerk

De vakantiekoorts begint: de eerste scholen zijn vrij en overal vragen mensen aan elkaar wanneer ze weg zijn en waar hun reis heen zal gaan: zon en strand, natuur of cultuur of alles samen….. Honderdduizenden, nee miljoenen mensen zullen weer op weg gaan; en we hopen dat we de onzen na een paar weken weer in welstand terug zullen zien…… De verhalen die we vanmorgen hier horen spelen zich af met mensen onderweg. Uit het boek van de geschiedenis van de koningen van Israel horen we over Elia die uit de woestijn komt van de berg waar hij God in het voorbijgaan, op zijn rug, mocht zien. Elia was het leven zat; alles wat hij had geprobeerd was op niets uitgelopen; Zijn succesvolle optreden tegen de heidense priesters in Israel moest hij bekopen met de woede van een beledigde koningin die gezworen heeft dat zij de profeet net als haar priesters uit de weg zal ruimen. In de woestijn kwam Elia op adem en hij keerde terug met de opdracht voor een dubbele koningszalving en hij moet ook voor zich zelf ook een opvolger zoeken….. Onderweg ziet Elia een jongeman op het land aan het werk: iemand die weet wat werken is Aan Elia wordt duidelijk dat deze jongen geschikt is voor het profetenvak. De jonge boer krijgt van Elia de mantel, het uniform waaraan men in die dagen profeten herkent om de schouders gehangen: ……. Elisa begrijpt het gebaar; hij gaat achter de profeet aan maar hij wil eerst nog even naar huis; niet om zich te wassen en schone kleren aan te trekken maar om afscheid te nemen…….. Voor afscheid is geen tijd: je gaat nu of je gaat niet want je hoeft niet mee maakt Elia duidelijk Elisa slacht dan de ossen en slaat de jukken aan brandhout en het gekookte vlees geeft hij aan het werkvolk. Je kan zeggen dat Elisa de schepen achter zich verbrandt een weg terug is er voor hem niet meer …. Een weg terug is er niet meer voor Jezus zegt vandaag Lucas tegen ons vanaf het moment dat hij uit Galilea koers zette naar Jeruzalem. In de oorspronkelijke griekse tekst lezen we toen de dagen van zijn verheffing op het punt stonden zich voltrekken….. richtte Jezus zijn blik op Jeruzalem…… Bij verheffing denken we met Lucas aan de kruisiging, aan de verrijzenis en de hemelvaart van Jezus; In Jeruzalem komt aan het licht wie Jezus is de Zoon van God. Vanuit Zijn kruisdood met de verrijzenis en hemelvaart is Jeuzus voor zijn volgelingen het evangelie dat de hele wereld zal overgaan, tot in onze dagen…… We staan op het keerpunt: vanaf nu is Jezus gericht op Jeruzalem; er is geen weg terug : nu gaat het Jezus om Jeruzalem de stad met de tempel van God, daar zal het volk op verrassende wijze zien hoe God als de minste mens alle vernedering zwijgend verdraagt Daar zal wat door generaties profeten en gelovigen over de gerechtigheid van God is gezegd en gedroomd handen en voeten krijgen: daar zal Jezus de Messias van Israel zijn.blijkt in een . Jezus zal tenslotte in Jeruzalem met zijn leven zijn geloof onderstrepen : dat God leven geeft aan allen , zonder onderscheid….. Jezus kiest de kortste weg: door het land van de Samaritanen die door de joden voor heidenen en ketters worden uitgemaakt…. Alleen bij Lucas gaat Jezus door hun land; bij de andere evangelisten gaat Jezus er met een bocht om heen; ….. Blijkbaar maakt Jezus in de beleving van Lucas niet zo'n groot onderscheid tussen heidenen en gelovigen; Lees er maar rustig dat Lucas heeft gezien dat voor Jezus onze grenzen tussen mensen niet erg interessant zijn….. Dat te horen en lezen moet ons als mensen van de kerk ook heel bescheiden maken in ons oordeel over anderen……. Als jood met Jeruzalem als doel van zijn reis vraagt Jezus om problemen met de Samaritanen: hij is er niet welkom.. Jezus neemt het ongerief voor lief Maar zijn vrienden willen deze ongastvrije mensen graag mores leren: laat het vuur uit de hemel komen zoals ooit de profeet Elia bij de heidense priesters deed… Jezus wijst dat geweld af: jij hoeft je gelijk niet te halen….. God mag je niet voor je eigen karretje spannen, en aan God is het oordeel en het laatste woord…… Met die Jezus meegaan en Hem willen volgen vraagt nog al wat merken de mensen om hem heen: Drie keer zien we mensen afhaken: De Heer gaan volgen is leven in het gezelschap van iemand die nergens thuis komt; voor wie nergens geen plek is die nergens thuis is. Misschien mag je in de woorden van Jezus ook horen wat de kerk in de dagen van Lucas meemaakt; dat de christenen die uit Jeruzalem zijn verjaagd en alles zijn kwijtgeraakt zich hardop afvragen wat hun geloof hen waard is…. We zijn door ons geloof in Jezus Christus als het volk Israel uit Egypte in de woestijn geen plek waar je thuis komt maar onderweg naar het land van de belofte: Christenen doen het net als hun Heer in dit leven zonder zekerheden en garanties Een tweede man wordt uitgenodigd en wil wel, maar kan nu nog niet meegaan ; hij moet zijn plichten als goede zoon vervullen en zijn vader begraven….. Die woorden laten misschien denken aan Egypte waar Israel ooit slaaf was en voor de farao's piramides boven de graven bouwde. De dingen die een heilige plicht voor je zijn. moet je loslaten als je iets met Jezus hebt. Aan een derde vraagt Jezus dat hij nu meegaat en het verleden achter zich laat.. Niet omzien en klagen over wat je allemaal bent kwijtgeraakt want dan word je net als de vrouw van Lot ingehaald door de geschiedenis die je versteend tot een zoutpilaar….. Jezus gebruikt het beeld van de ploegende boer die iedereen kende, achter de sjokkende ossen stuurt hij de ploeg op zo'n manier dat de aarde goed wordt omgewoeld en het ploegijzer niet breekt op de stenen die overal in de akkers verborgen liggen. Zo wordt tegen ons gesproeken als parochie van de kerk in Utrecht anno 2001: we leven niet van de oude tijd, we zijn niet hier om onze fijne herinneringen aan toen de kerk nog vol was. We zijn hier om met Jezus Christus naar Jeruzalem te gaan; naar de toekomst waarin God zich op aarde laat zien. En wie Jezus Christus kent weet dat het bij Hem gaat om het gewone leven van een mens met dat vege kwetsbare lijf geen god onder goden, geen engel en geen dier, en Gods woord zijn toegedaan….