Zondag 1 september
2002, juileumviering, G.J. Westerveld, Antoniuskerk
Deze maand, op 10 september, is het honderd jaar geleden dat officieel begonnen
werd met de bouw van deze kerk Pastoor Blaisse kreeg in februari van 1902 van
de bisschop van Utrecht de opdracht een kerk in de Kanaalstraat te bouwen zodat
de bewoners van de nieuwbouw achter het station voor het bijwonen van de Mis
niet meer naar de stad hoefden te gaan Het verhaal wil dat de bisschop bij het
afscheid de nieuwbenoemde bouwpastoor de zegen gaf met de wens dat de heilige
Antonius van Padua hem zou helpen…… Je zou willen dat de stenen hier spreken
over alles wat hier is gebeurd:……. over mensen die hier elkaar trouw hebben
beloofd over mensen die hier zijn gedoopt over mensen die hun lieve doden aan
God hebben gegeven over de generaties die hier de verhalen over God en Jezus
Christus hebben gehoord; over de mensen die hier hebben gebeden en op allerlei
manieren met elkaar liturgie hebben gevierd over zoveel mensen die hier voor
ons kind aan huis zijn geweest…… Een kroonjaar brengt je in de verleiding om
te mijnmeren over alles wat er is veranderd. Op zo’n moment komt ook de vraag
hoe het verder moet met deze kerk in de stad en deze parochie in een buurt die
van kleur is verschoten. Waar haal je hoop voor de toekomst vandaan als je naar
de plaatsen kijkt die in de loop van de afgelopen jaren leeg zijn gebleven….
Ik kan met het voorstellen: maar we mogen ons niet blind staren op wat wij denken
te zien; op wat wij hebben meegemaakt: een eeuw van bloei en neergang van kerkelijk
leven ….. Iemand schreef : je moet je niet afvragen wat er is gebeurd dat de
kerken leeglopen; je moet je afvragen hoe het kwam dat in de 20e eeuw de mensen
in groten getale naar de kerk zijn gegaan……. Hij herinnerde aan de invoering
van de paasplicht: al 800 jaar geleden om gedoopten minstens een keer per jaar
naar de kerk te laten gaan…… Met andere woorden: Verkijk je niet op wat je denkt
te zien… Hier gebeuren in de ogen van menigeen verbazing wekkende dingen…. Blijkbaar
horen we bij een uitzondering anno 2002 Voor een grote stad valt het hier op
hoe mensen zich om elkaar bekommeren. Misschien met allerlei gemopper: maar
het gebeurt intussen……. Iemand heeft even vrij en kan dan nog een ander helpen…..
Ik zie hier mensen hun best doen; iemand duwt een ander naar de kerk of de kaartmiddag;
iemand doet de boodschappen; iemand kijkt elke dag of de buurman wakker is geworden
Je vindt het gewoon; maar veel mensen zullen er niet meer over piekeren dat
je in de inspanning voor een ander je eigen geluk kan vinden…… Als ik de gastvrijheid
zie die mensen van deze parochie samen mogelijk maken; elke dag in de pastorie
met alles wat daarbij komt kijken. Hier zijn mensen die “gewoon” een week lang
staan te koken voor gasten uit een ver land. Ik denk aan de Turkse moslimburen
die hier terechtkunnen als hun eigen ruimte te klein is We merken nu dat ze
graag met ons kennis willen maken. Mensen uit ons gezelschap spannen zich in
voor goede verstandhoudingen tussen de verschillende bevolkingsgroepen in onze
stad….. Mensen van deze kerk onderhouden samen met de mensen van de Vredeskerk
in de Ambonstraat een plek waar mensen elkaar tegen kunnen komen; om hun verhaal
te kunnen doen en om een keer niet alleen te eten…. Ik denk aan het werk van
de oudpapiergroep die veel geld verzamelt om deze kerk te onderhouden Hoeveel
mensen zorgen er samen voor dat dit een plaats voor stilte en gebed blijft ?
Het is dankzij kosters, schoonmakers, lectoren en zangers… We hopen dat het
binnenkort ons zal lukken dat de kerk meer open is…. Blijkbaar leeft rond deze
oude kerk een gezelschap met een eigen kijk op het leven Het is misschien een
kijk die van Johannes is geleerd; een man die ook meer zag dan de dingen van
elke dag. Hij zat in een Romeins werkkamp opgesloten omdat hij als christen
leefde en hij weigerde afstand te doen van zijn geloof in Jezus Christus. Veel
christenen werden in die dagen bedreigd en vervolgd en ze hadden het gevoel
dat God zich niet meer liet zien. Zij werden geinspireerd door het kampverhaal
van hun bisschop Johannes: Toen zag ik een nieuwe hemel en een nieuwe aarde;
en God woonde er tussen de mensen…. Wij worden niet om ons geloof met geweld
bedreigd maar we leven wel vaak met een gevoel van machteloosheid en nietigheid:
dat alles van ons geloof vergeefs is…….. We voelen ons verloren in een wereld
waarin iedereen lijkt te leren en te geloven dat het leven draait om mijn prestatie;
om halen, hebben en houden. Tegen mensen die er niet aan willen mee doen; zegt
Johannes:” er staat een andere wereld voor de deur, van God, die bevolkt is
door mensen die de stem in hun binnenste trouw zijn gebleven tegen alle verdrukking
in”…. Met andere woorden: “Ik zie toekomst voor wie wil luisteren naar de andere
stem, het andere geluid, in de geschiedenis, zeg de stem van God. Die God spreekt
voor de leerlingen van rabbi Jezus door de mond van hun meester……. We horen
Hem vandaag zeggen: meet je niet af aan wie aanzien heeft maar kijk en vraag
je af wat God, je schepper van je verwacht….. Vandaag geeft hij ons het gebed
dat God God laat zijn en waarmee je vraagt dat wij leren helemaal onszelf te
worden: levend van wat God ons geeft en van wat wij elkaar geven…… Ik wens ons
de moed toe om te doen wat Hij voorhoudt; dat we het vertrouwen in de toekomst
bewaren; en dat we er tot in onze vezels doordrongen raken dat wij leven in
Gods hand.