Zondag 23 juni
2002, 12e zondag door het jaar, G.J. Westerveld, Antoniuskerk
Ik ben zo bang….. Als je hoort wat ze zeggen dan is het verschrikkelijk
wat de moslims met ons van plan zijn nu weet toch iedereen wat bij hun gepreekt
wordt en hij wees naar het andere eind van de Kanaalstraat……. In dezelfde straat
op dezelfde dag hoor ik een vrouw die illegaal hier woont: Ik ben zo bang voor
mijn kinderen dat ze op een dag van school niet meer thuis komen…. Wat zeg je
als je dit hoort? het loopt wel los; want we leven toch in een rechtstaat…..
Wie even verder kijkt dan zijn neus lang is weet hoe het in deze wereld gaat
hoe je overgeleverd bent aan wie iets te zeggen heeft…. Pas liever op voor de
mensen: Wees maar niet bang voor de mensen horen we vandaag als een refrein
in het evangelie….. We hebben daar moeite mee: dan weet Jezus nog niet hoe het
leven in elkaar steekt; hoe je ingepakt wordt door mensen die vooral goed zijn
voor zichzelf….. Kijk liever uit met mensen die iets te zeggen hebben….. Als
Mattheus zijn verhaal over Jezus schrijft hebben de leerlingen van Jezus aan
den lijve ervaren dat het leven als christen gevaarlijk is. De eigen manier
van leven van de volgelingen van Jezus heeft in Jeruzalem na pasen en pinksteren
grote aantrekkingskracht Daar ondervindt de nieuwe gemeenschap binnen de kortste
keren hevige tegenstand: de leiders van de gemeenschap worden opgepakt en afgemaakt
als zij volhouden dat het geloof in Jezus Christus voor hen zaligmakend is;
zij zijn de eerste martelaren …. In die kring leeft Mattheus en hij roept de
herinnering aan Jezus op die zelf ook onbillijk is aangepakt en uit de weg is
geruimd door de mensen die het voor het zeggen hadden…. Net als Jezus Christus
ooit zijn Zijn leerlingen de christenen in zijn dagen een gevaar voor de bestaande
orde. Voor de joodse leiders in Jeruzalem zijn ze ketters geworden die uit de
synagoge en tempel moeten worden gebannen omdat ze zich niet gebonden voelen
aan de tradities van het volk en geen onderscheid meer maken tussen joden en
heidenen. Jezus had dit voor zichzelf gebeuren onderweg naar Jeruzalem en Hij
wist dat het met zijn vrienden niet anders zou gaan…. Mattheus hoort Jezus als
een profeet spreken: De leerling hoeft niet meer te worden dan de meester …..
Wees niet bang voor de mensen die hun eigen zakken vullen de heren die worden
rond gereden in auto’s met gepantserd glas de gladde jongens van de beurs en
de mensen met de mooie praatjes….. Ze hebben misschien wel het hoogste woord
maar niet het laatste woord. Ze kunnen een tijd alles en iedereen naar hun hand
zetten maar eens is het over: niets is bedekt of het zal onthuld worden en niets
is verborgen dat niet bekend zal worden; God heeft het laatste woord. Jezus
weet dat als het koninkrijk van zijn Vader komt een einde maakt aan iedereen
die de wereld naar zijn hand zet die ten koste van een ander leeft en die de
aarde en haar natuur vernielt ….. Jezus is er voor zijn leerlingen, voor ons,
de sprekende getuige van: Hij is gekruisigd en God heeft Hem uit de dood laten
opstaan….. Wie iets met hem heeft hoeft niet bang te zijn voor de afloop; ons
leven is als het Zijne veilig bij God die zich zelfs om een waardeloze mus bekommert.
Als kerk en parochie zijn wij niet bang voor vervolging we horen voor het oog
van de wereld bij een verdwijnend ras ons lichaam loopt geen risico; maar de
onze ziel wordt misschien meer dan in de kerk van Mattheus bedreigd met de dood:
We praten liever niet over het geloof; daarvan hebben we ook in de kerk ieders
eigen zaak gemaakt. We hebben vaak meer dan genoeg aan onszelf; met ons werk
en onze vrienden; onze kwaaltjes en onze familie en wat daar bij komt en het
verhaal dat van generatie op generatie is doorverteld van Jezus Christus en
God met zijn liefde voor mensen blijft bij ons steken….. Over een paar maanden
gaan we het eeuwfeest van deze parochie vieren; en ik denk dat heel veel mensen
met mij daarbij gemengde gevoelens hebben; Aan een kant ontzag voor wat hier
in honderd jaar is gebeurd: wat mensen op een of andere manier uit geloof letterlijk
in stenen op verschillende plaatsen in deze buurt hebben opgebouwd De parochie
is hier een beweging die de geschiedenis van deze buurt heeft getekend en bij
tijden veel goed heeft gedaan….. Aan de andere kant voel ik de klemmende vraag
hoe het verder moet gaan met de gemeenschap die steeds ouder en kleiner in aantal
wordt en de dure last van de geschiedenis met meedraagt…… Ik denk aan Jeremia:
de man die dacht dat al zijn inspanning voor niks was; die zich beklaagt om
alles wat hem is overkomen sinds Hij in God is gaan geloven. Iedereen verklaarde
hem voor gek ook zijn familie en vrienden; Alles raakte hij kwijt; ook zijn
vrijheid en zijn leven was hij niet meer zeker. Eenzaam worstelde hij met de
vraag waarom alles zo is gegaan… In die leegte ontdekte hij hoe God voor hem
kiest: Heer, van de hemelse machten; die alles rechtvaardig onderzoekt die hart
en nieren doorgrondt laat mij zien hoe U wraak neemt Ik heb immers mijn zaak
in uw handen gelegd. Zing een lied, een loflied voor de Heer want Hij heeft
het leven van de arme uit de macht van de boosdoeners gered… ….. Ik wens ons
het vertrouwen in God toe dat we van Jezus Christus kennen dat we gaan leven
zoals Hij naar wie we bij de doop zijn genoemd……